Ontbrekend wettelijk kader voor bewoonbare oppervlakte bij vastgoed: gevolgen voor VME's

België heeft geen uniform wettelijk kader voor de bepaling van bewoonbare oppervlakte bij vastgoedtransacties. Dit leidt tot interpretatieverschillen bij de berekening van quotiteiten en gemeenschappelijke kosten in VME's. Lees hoe u dit risico beperkt.

Waarom is het ontbreken van een oppervlaktekader een probleem?

In de Belgische vastgoedsector bestaat er geen uniform wettelijk kader dat bindend voorschrijft hoe en op welke basis de bewoonbare oppervlakte van een woning of appartement wordt bepaald. Dit betekent dat verschillende actoren, zoals makelaars, bouwpromotoren en notarissen, elk hun eigen methode hanteren, wat leidt tot interpretatieverschillen en tegenstrijdige oppervlaktegegevens bij de aankoop of verkoop van vastgoed.

Voor mede-eigenaars in een VME is dit bijzonder relevant omdat de quotiteiten, het aandeel van elke mede-eigenaar in de gemeenschappelijke kosten, in veel gevallen zijn gebaseerd op de oppervlakte van het privatief. Een foutieve of inconsistente meting kan leiden tot een ongelijke verdeling van kosten en tot betwistingen op de Algemene Vergadering.

Wat kunnen mede-eigenaars en VME's doen?

De quotiteiten in een VME zijn vastgelegd in de basisakte. Wanneer een mede-eigenaar vaststelt dat zijn quotiteit niet overeenstemt met de werkelijke oppervlakte van zijn kavel, kan hij een aanpassing vragen. Dit vereist een notariële wijziging van de basisakte en de instemming van alle mede-eigenaars, een complexe en kostelijke procedure.

Bij de aankoop van een appartement controleert u best altijd de oppervlaktegegevens in de koopakte en vergelijkt u deze met de basisakte van de VME. Schakel bij twijfel een beëdigd landmeter in vóór de ondertekening. Vraag uw syndicus ook de quotiteiten te toetsen aan de basisakte indien er al jaren discussie bestaat over de kostenverdeling.